Pański ojciec był jednym z najdzielniejszych pułkowników Napoleona.
- Nie poznałem go z twojej winy! - Precz! Nie chcę cię więcej widzieć!
Jeszcze nie widziałam świata.
Chcę go zobaczyć na własne oczy.
Chcę być obywatelem Republiki, a nie poddanym króla.
Będziemy o to walczyć na śmierć. Po której stronie staniesz?
- Jak pani na imię? - Kozeta.
Dowiesz się, gdzie mieszkają mężczyzna z dziewczyną?
W której się kochasz? To zależy. Co dostanę?
Jestem pewien, że żyje, i to w Paryżu.
Nie chcesz, żebyśmy skrzywdzili twoją córeczkę.
Masz czelność grozić Kozecie?
Róbcie, co chcecie!
Przegapił pan prawdziwą zdobycz, inspektorze.
Tato!
Nie zaznam spokoju, dopóki nie wróci do więzienia.
WOLNOŚĆ
NĘDZNICY
Wyślij więcej ludzi na ulice.
Skoro wiemy, że tu jest, musimy go schwytać i wtrącić do celi.
- Mogę coś zasugerować? - Co?
Mów, człowieku!
Ważniejsza jest reakcja na te raporty.
Grupy robotników otwarcie rozmawiają o brutalnej rewolucji.
W tym tygodniu odkryliśmy trzy nielegalne fabryki broni.
On tu jest.
Cały czas był w Paryżu, kpił z nas.
Tym razem nie ucieknie!
Mamy problemy z porządkiem publicznym.
Czy nie powinniśmy się skupić na tym większym problemie?
Nie ma większego problemu!
Cokolwiek złego się dzieje, on jest w samym sercu.
Co mam rozkazać ludziom?
Niech znajdą tego człowieka, aresztują i postawią przed sądem!
A tę gnidę Thenardiera przenieście na galery.
SCENARIUSZ
NA MOTYWACH POWIEŚCI VICTORA HUGO
Nie powinieneś był tam wracać.
Tamci ludzie są źli.
Tak.
Ale musiałem wrócić.
Mam nadzieję, że więcej ich nie zobaczę.
REŻYSERIA
Odsuń się od drzwi!
Corday!
- Famigasse! - To ja!
Jondrette Azelma!
Jondrette Eponina!
Chodźcie dziewczynki.
Ty nie.
Jondrette Rosalie. Sprawdź na liście.
Napaść na policjanta z zamiarem morderstwa.
Wracaj albo dostaniesz tym!
Wy dwie wychodzicie.
Nie możecie mi zabrać córek!
Mówią, że generał Lamarque umiera.
Zostało mu kilka tygodni.
Jeden ledwo żywy żołnierz. Co on by zmienił?
Jest jednym z ostatnich bohaterów, którzy stali po stronie ludu.
Walczył w rewolucji i zawsze był po naszej stronie.
Na jego pogrzebie planowana jest wielka demonstracja.
Tak się zacznie.
Przyjdą robotnicy z całego Paryża.
Są gotowi na nowych przywódców.
Teraz możemy mieć swoje miejsce w historii.
Mamy broń i amunicję.
Jeśli sprowokujemy armię do ataku, ludzie zbuntują się z wściekłości.
Znalazłam cię.
Wszędzie cię szukałam.
Żałośnie wyglądasz.
Masz słomę we włosach.
Drobiazg.
Chciałam wyglądać ładnie dla ciebie.
Nie cieszysz się.
Mogę cię uszczęśliwić.
Obiecałeś mi, co zechcę, jeśli zdobędę dla ciebie adres.
Mam go.
- Co? - Adres tej młodej damy.
- Daj! - Zaprowadzę cię.
Przysięgnij, że nie powiesz ojcu, gdzie mieszkają.
- On jest w więzieniu. - I tak przysięgnij.
Przysięgam.
Dobrze.
- Zaprowadź mnie. - Ale się spieszysz.
Obiecałeś mi to, co zechcę.
Rzeczywiście.
Gdzie więzień?
Wyciągnął kopyta.
Chyba cholera.
Rozprzestrzenia się jak ogień.
Szybko!
Był zdrowy, kiedy go ostatnio widziałem.
Chodź.
Kozeto.
Muszę wyjechać na kilka dni.
- Zabierzesz mnie ze sobą? - Nie byłoby bezpiecznie.
Thenardierowie są w więzieniu, a nikt więcej nie wie, że tu jesteśmy.
- Dobrze się już czujesz? - Tak.
Nie wychodź z domu, dopóki nie wrócę.
Kiedy wyjeżdżasz?
Dziś wieczorem.
Nie martw się,
Tussaint się tobą zajmie.
- To naprawdę tutaj? - Jestem pewna.
Dziękuję.
Tylko tyle mam przy sobie.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Czy ty nic nie rozumiesz?
No nie.
Jestem ci bardzo wdzięczny.
Strażnik!
Pozwoliłeś mu wyjść.
Myślałem, że nie żyje.
- Rivette? - Przepraszam.
Uciekł.
Jesteś zwolniony!
Kiedy złapiemy Jeana Valjeana, nie może być takich błędów!
Mistrz ucieczek.
Uwolnił się jednym ruchem!
W moim podziemnym królestwie rządzę niepodzielnie!
Zamknij się!
Przez ciebie prawie zginęliśmy.
Sam się zajmę tym starym draniem, który porwał mi przyrodnią córkę.
To on prawie nas załatwił.
Ma duży dom.
Tam chowa swoje sekrety.
Szliśmy za nim.
Po tym, jak wyskoczył z okna.
Więc zajmiemy się jego domem, a potem nim samym.
Tussaint.
Zaryglowałaś okiennice na noc?
Nikt się nie dostanie.
A jeśli, to zginie, zanim się zorientuje.
Tussaint!
Tak tylko mówię.
Czy ona wciąż chadza do Ogrodów Luksemburskich?
To okrutne, gdy mężczyzna nie zna adresu własnej duszy.
Żyję w mroku.
Odeszła, zabierając ze sobą niebo.
Mógłbym z nią spocząć w jednym grobowcu. Trzymając się za ręce
i delikatnie pieszcząc swoje palce w cieniu...
To on.
Znalazł mnie.
Wybacz.
Czytałaś mój list?
Tak.
Pamiętasz, jak rozmawialiśmy w Ogrodach Luksemburskich?
Oczywiście.
Co się dzieje?
Nie czuję...
Kozeto.
Zmykajcie, gówniarze!
Co się stało?
Proszę pana, zgubiliśmy się.
Nie mamy co jeść i gdzie spać.
Żebrzecie u balwierza? Liczycie na darmowe strzyżenie?
Chodźcie ze mną.
Dzień dobry.
- Nie chcę tu żebraków. - Zapłacimy.
Proszę chleba za pięć centymów dla mnie i moich przyjaciół.
Gdyby był pan tak uprzejmy.
Dziękujemy. Do widzenia.
Pamiętajcie, o jedzenie proście u piekarza, nie u balwierza.
Do widzenia, maluchy.
Generał Lamarque nie żyje.
Wszyscy wyjdą na ulice na jego pogrzeb. W Les Halles i Saint-Jacques są gotowi.
Pół armii obiecało, że będzie z nami.
Kolejna rewolucja?
Naprawdę?
Nie słuchaj mnie, posłuchaj robotników.
Desplat, czy to się stanie?
Już się dzieje, przyjacielu.
Kto nie jest z nami, ten wróg. Zdecydujcie się.
Wy, studenci, możecie wrócić do rodzin na wsi,
a my, biedacy, musimy tu żyć. Nie mamy nic do stracenia.
Jestem gotów zginąć w tej walce.
A wy?
- Dojdzie do tego? - Wracaj do domu.
To nie zabawa.
Courfeyrac?
Możesz na mnie liczyć.
A Mariusz Pontmercy?
Jest w swoim świecie. Znalazł swojego anioła.
Nie mówi o niczym innym.
Nie sądzę, by przyszedł na barykady.
Nie potrzebujemy takich jak on.
Potrzebujemy tylko iskry, a cały Paryż stanie w płomieniach!
A rząd zostanie rozgromiony!
Jestem z wami.
Naprawdę?
Aż po śmierć?
Aż po śmierć.
Lamarque nie żyje.
Ostatnia szansa lewicy.
Oczekiwali, że zostanie pochowany z wojskowymi honorami w Panteonie.
Dla mnie może gnić w piekle.
Razem z łajdakami, którzy go popierali.
Co powiesz, Gillenormand?
Całkowita zgoda.
Biedak.
Nie jest sobą.
- Witamy w domu. - Dziękuję.
- Wszystko w porządku? - Tak.
- A u Kozety? - Dobrze.
- Może coś podać? - Nie, dziękuję.
Witaj w domu, tato!
Moja Kozeta.
Jesteś bezpieczna.
Mam ci coś ważnego do powiedzenia.
Więc tak to robisz.
To ten dom.
Niezły.
Nie wiesz, czy mają stróża?
Co?
- Psa stróżującego. - Nie wiem.
Mam klopsiki z lekiem usypiającym.
I nóż na gardło starego.
Stare drzwi. Zaraz puszczą.
Nie! Pies przegryzie wam gardła.
- A to kto? - Twoja córka.
Wyszedłeś z więzienia i pakujesz się znów w kłopoty.
On ma broń, którą odstrzeli wam łby.
Nie zorientuje się, że tu jesteśmy.
Pomocy!
Wchodźcie.
Ja zostanę z dziewczyną. Jeśli piśnie, zginie.
Mnie wszystko jedno.
Pozwolisz poderżnąć gardło własnej córce?
Co za ojciec!
- Widzisz, co narobiłaś? - Na to się nie piszę.
A wy?
Jutro też jest noc.
Chodźmy stąd.
To przez ciebie.
Przyjdziemy jutro.
- A ty ani słowa! - Nie boję się ciebie!
Ukochana.
Tata wrócił.
Mam się szykować, bo wkrótce wyjeżdżamy.
- Dokąd? - Do Anglii.
- Na jak długo? - Nie wiem. Chyba na zawsze.
Nie może nas rozdzielić. Nie mogę żyć bez ciebie.
Znajdę sposób, żebyśmy byli razem. Tu albo w Anglii.
Teraz muszę iść.
Ale jutro o piątej będę tu, w ogrodzie.
Jaki masz plan? Jak możemy być razem?
Będziemy. Znajdziemy sposób.
Do jutra, ukochana.
Proszę pana.
Co tu robisz?
- Jak weszłaś? - Każdy może. Słabe kraty.
Przyszłam ostrzec, że banda chce pana jutro napaść.
Lepiej się szybko wynieście.
Dlaczego mam ci wierzyć?
Mój ojciec jest w tej bandzie.
Do widzenia.
Przyjmie pan pana Mariusza?
Chce z panem pomówić.
A nie mówiłem, że wróci?
Nie zapomniałby o dziadku.
Wprowadź tego szelmę.
Pan Mariusz.
Przyszedłeś prosić o wybaczenie?
Rozum ci wrócił?
Chłopcze, wyduś to. O co chodzi?
Przyszedłem prosić o zgodę na ślub.
Ślub?
Kim jest ta dziewczyna?
Panna Fauchelevent.
Nie słyszałem o niej.
Jest...
bogata?
Bez grosza.
Więc chcesz dzielić nędzę z kobietą?
Zapewne potrzebujesz moich pieniędzy.
Siadaj. Opowiedz mi o niej.
- Ty szelmo, wpędziłeś ją w kłopoty? - Nie.
Miałem wiele takich romansów.
Młodzi muszą żyć, a starzy umierać.
Taka kolej rzeczy.
Masz dwa tysiąc franków.
Uwij jej miłosne gniazdko, skoro tak ją lubisz.
Nie żeń się z nią, niech będzie twoją kochanką.
Tak się to robi.
Poprzednio obrażałeś mojego ojca.
Dziś obrażasz moją żonę.
Nigdy cię już o nic nie poproszę.
Żegnam.
Co z nim?
Co takiego powiedziałem?
Mariuszu, wracaj!
Pomówmy jak mężczyźni.
Nie zostawiaj mnie!
Odszedł.
Uważaj na głowę.
Szykuj się, Mariuszu.
Na co?
Dziś pogrzeb generała Lamarque'a. Idziesz?
Ponoć jesteś bonapartystą i demokratą.
Lamarque walczył dla Napoleona.
Powinni go pochować jak bohatera, a traktują go jak śmieć.
Czego by chciał twój ojciec?
Jesteś z nami, czy nie?
Nie mogę.
Nie potrzebujemy romantycznych marzycieli.
Zmusimy armię do ataku.
To nie dla takich jak ty.
Może być brutalnie.
Chodźcie.
Tato.
- Co się stało? - Musimy jechać dzisiaj.
- Nie możemy zostać w tym domu. - Do Anglii?
Nie od razu. Podróż jest teraz niebezpieczna.
Przeniesiemy się pod tajny adres w Paryżu.
Jak będzie można nas znaleźć?
Chcesz, by ktoś cię znalazł?
Nie.
Przygotuj się. Wyjeżdżamy za godzinę.
Tussaint, gdzie jedziemy? Tata mówił, ale zapomniałam.
Rue de I'Homme-Arme 7.
Nie martw się, moja droga.
Ukochany Mariuszu,
przenosimy się na Rue de l'Homme-Arme 7.
Przyjdź, proszę. Albo choć przyślij dziś słowo.
Kocham cię.
Kocham.
Widok nie jest najpiękniejszy, ale dom nie jest taki zły.
O co chodzi, Kozeto?
O nic.
Chcieliby nas zamknąć w Bastylii.
Nie uda im się.
Teraz.
Lamarque na Panteon!
Z drogi!
Zejdźcie nam z drogi!
Lamarque na Panteon!
Do ataku!
Biegnijmy w ulice.
Tam ich złapiemy!
Niech mi ktoś pomoże!
Obywatele!
Wstrzymaj się. Obywatele!
Czas pokazać naszą wolę!
Musimy zbudować barykadę!
Inni walczący będą robić to samo w całym mieście.
Musimy podzielić ataki armii i sprawić, że tym miastem nie da się rządzić!
I bronić tej barykady aż do śmierci!
Świetnie się składa, bo obok jest tawerna.
- Witaj, Desplat. - Towarzyszu.
Idealne miejsce. Tylko jedna linia ataku.
Zacznijmy budować barykadę!
Dalej, towarzysze!
Brawo, Matelote.
Przytulę cię, jako towarzysz.
Zostaw mnie, małpo!
Armia utraciła kontrolę nad miastem.
Na ulicach chaos.
- Valjean pewnie uciekł z Paryża. - Wątpię.
Będzie wśród nich. I tam go znajdę.
To zbyt niebezpieczne. Niech pan wyśle kogoś innego.
Nikomu nie ufam.
- Lepiej dziś nie wychodzić z domu. - Ja wyjdę, chłopcze.
Ostrożnie z prochem.
Podaj to.
Dwadzieścia kul na człowieka.
Używajcie mądrze.
Dobrze, obywatele.
- Lepiej niech pan wraca do domu. - Nie.
Czas zrobić swoje.
Dobra robota.
Jest wśród nas Jean Valjean?
Nie wiem.
Będzie w samym środku wydarzeń.
Kozeto?
Kozeto!
Wypuść mnie!
Nie mogę! Nie jest bezpiecznie.
- W całym Paryżu toczą się walki. - Nie możesz mnie tu wiecznie trzymać!
- Dokąd pójdziesz? - Puść!
Puszczaj!
Nienawidzę cię!
Kozeto!
Panie Mariuszu.
Eponina?
Nie ma na co czekać.
Ona wyjechała.
A pana koledzy są na barykadzie przy Rue de la Chanvrerie.
Zostaliśmy tylko my.
Straciłem wszystko.
Moje życie jest skończone.
Proszę tak nie mówić.
- Mówiłaś Rue de la Chanvrerie? - Tak.
Dobre miejsce na śmierć.
Niech się pan nie da zabić!
Trzeba doczekać następnego dnia.
Jaki sens żyć, skoro straciłem Kozetę?
- Panie Mariuszu! - Daj mi spokój!
Dobrze wyglądacie, towarzysze.
Ciebie też miło widzieć. Myślałem, że zrezygnowałeś.
Nie ja.
To policjant.
Zatrzymać tego człowieka.
Puszczajcie mnie!
- Gdzie on jest? - Kto?
Wasz dowódca, Jean Valjean.
Nie znam go, inspektorze Javert.
- Nie mamy tu dowódców. - Mylisz się, przyjacielu.
- Daliście się zwieść. - Mogę go zastrzelić.
Nie jesteśmy mordercami.
Zostanie tu i powie nam, jakie plany ma armia.
Idą!
Szybko!
Kompania, stój!
Prezentuj broń!
Na dół!
Ognia!
Czekajcie na mój sygnał!
Ognia!
Bagnety!
Oszczędzać proch!
Czekajcie, aż podejdą.
Oszczędzajcie kule.
Do ataku!
Czekać!
Ognia!
Wycofać się!
Wycofują się!
Zajmijcie się rannymi.
- Przeładujcie broń. - Tak, towarzyszu.
Zawieśmy flagę.
Ja to zrobię.
To nie jest zadanie dla staruszka.
Powiedziałem, że to zrobię.
Niech żyje rewolucja!
Niech żyje...
Pan Mabeuf.
Proszę pana.
Wnieście go do środka.
Potrzebujemy więcej broni!
Daj mi pochodnię!
Odsunąć się!
Odsuńcie się albo wysadzę barykadę!
I siebie razem z nią?
Tak!
Nie wierzysz mi?
- Ten człowiek jest szalony. - Odsuńcie się!
Do tyłu!
To szaleniec! Wycofać się.
Wspaniale.
Nie wiedziałem, na co cię stać.
To proste, kiedy nie zależy ci na życiu.
Uważaj!
Niektórzy z nas wciąż cenią twoje życie, Pontmercy.
Proszę pana.
U pańskich stóp.
Eponina.
Co tu robisz?
Żołnierz do pana strzelał.
Chciałam go powstrzymać.
Zostań ze mną, proszę.
Nie chcę cię oszukiwać.
Mam dla ciebie list.
Nie chciałam, żebyś go dostał.
Masz?
Tak.
Obiecasz,
że ucałujesz mnie w czoło, kiedy umrę?
Poczuję to.
Nie smuć się.
Wszyscy umrzemy.
To wraca.
Nie mogę oddychać.
Naprawdę cię kochałam.
Pontmercy.
Ukochany Mariuszu, przenosimy się na Rue de l'Homme-Arme 7.
Kocham cię.
Kocham.
Odeszła.
Jej serce odeszło z nim.
Mam list dla numeru siedem.
Daj.
Dla młodej damy.
Dla panny Kozety?
Dla niej.
Skąd przyszedłeś?
Z barykady na Rue de la Chanvrerie.
Wielu tam zginęło.
- Ale nie ten, który napisał list. - Żył, gdy go ostatnio widziałem.
Tak?
No dobrze.
Zmykaj!
Nie gorączkuj się.
Idę.
Ukochana, spieszyłem do ciebie, lecz już cię nie było.
Myślałem, że straciłem cię na zawsze.
Jestem z przyjaciółmi na barykadach.
Jeśli zginę, to wciąż cię kochając.
Jeśli przeżyję, odnajdę cię i będziemy razem po wieczność.
Gdy to przeczytasz, moja dusza będzie bliżej ciebie i się uśmiechniesz.
Kocham cię.
Mariusz.
WYSTĄPILI
TEKST POLSKI: KAROLINA JASZCZUK